اخبار

میان پاهای پل

فرید حسینیان تهرانی

ناپل یا نپال
فرقی نمی‌کند این پل        که روی بغض می‌زنی،
این زن               که روی پل رهایش می‌کنی
تا بغضش را توی آب بریزد،
این ریز‌لرز           که از شتک آب
در چهره‌ی پل چین می‌اندازد
                                                حال من است.
گذشته‌ی من چیز دیگری بود که به چیز دیگر تو ربطی آگاهانه داشت،
حالا ترس
تو را روی بن‌بستِ ساحلی تار و تکراری
می‌برد تا                         عمق دریایی تا غوزک پا،
آینده‌ی ما                   چیز بی‌ربطی است
شبیه خوابیدن با الهه‌ی "ها!"
روی شیشه‌ای که بخار را خاطره‌ی روزهای رفته‌اش می‌داند و
زمان را به عقب بر نمی‌گرداند
-در انعکاس عقربه‌ها‌-
مبادا آب بالا بیاید از گوشه‌ی چشم‌‌ها
وقتی ونیز نیز
با نیزارهای انزلی فرقی ندارد-
با نیزه‌زارهای ازلی؛
                      همیشه پا در آب است و هیچ وقت
                                                           آب از سرِ دریا دست بر نمی‌دارد!


ناپل یا نپال
یا ناپالمی که چشم‌بادامی‌ها را حریر کرد توی تاریخ
به کام کودک حریص حادثه
              یاد اشکال معوّج و مغشوش دست‌ها و پاها
زخمِ چشم‌ها و چشم‌زخم‌ها
خنده‌ها و اخم‌ها
فراموش نمی‌شود.
موش از دیواری                فرا می‌شود
که حرف‌های ناگفته‌اش را بشود گفت             نه ما
که ماه را هم شاهد شهامت‌مان نگرفتیم.
فراموشی اجباری رازها
شکلی از دنیا می‌سازد که رویا هم از آن راضی نیست.
"رازی" هم بر آن چراغی که در سر مردم می‌سوزد
تا آزمایش اتمی یاخته و باخته را
در بوته‌ی بوسه‌ها
به نفع گل تمام کند
کشفی صورت نداده است.


این ما هستیم که فردا بلند می شویم- اغلب نه خیلی زود
کوتاه با سایه‌مان گفتگو می‌کنیم- به زبان دود
و قبل از اینکه همسایه‌‌ی خواب‌هایمان بیدار شود
خواب‌هایمان را دار می‌زنیم
با حلقه‌ی حول حلقوم راه‌آب- آب‌راه منجر به مجرای رود.

سی و سه پل یا پُن اُف[1]؛
من هر وقت فکر خودکشی بیفتم
شکلی در انحنای آب لوندی می‌کند
که -نعل به نعل- دیروز را با فردا تاخت می‌زند.
                        امروز را با باخت . . .
در دهان پل‌ها      خبری‌ست
که زودتر از روزنامه‌های صبح / شب را خیس می‌کند
از صدای افتادن جسمی سنگین در آب
که تمامِ کسی نمی‌تواند باشد

که "تمامِ کسی" در ذهن کسی‌ست
که بالای پل منتظر است.



[1] عاشقان پل اف (Les Amants du Pont-Neuf ) نام فیلمی فرانسوی است که در سال 1991 به کارگردانی لئو کارا و بازی ژولیت بینوش و دنیس لاوانت روی پرده رفت و نام فیلم اشاره دارد به پلی در پاریس به همین نام به معنی پل نو.

۲۲ اسفند ۱۳۹۲ ۰۹:۵۰

اظهار نظر

میانگین امتیاز کاربران: 0.0  (0 رای)

امتیاز:
 
نام فرستنده:
پست الکترونیک: *  
نظر: *
 
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500