اخبار

اجرای عاشقانه‌ی نارنج (برای پسرم)

فرید سینیان تهرانی

بهشت
زیر چانه‌ی اردی‌بهشت
شیراز را باد می‌زد
و کباب آدم از ذغال لذت
                               دود می‌شد.
در جبهه‌ی غربیِ حافظ
باده در باد بود،
اَمَل       عملاً مست:
قصر، تسلیمِ هر چه «هست».
ترنج، اجرای عاشقانه‌ی نارنج بود.
باغ دلگشا
-دل‌بندترین باغ دنیا-
قدمگاه ساسانی را به آسانی نمی‌فروخت.

نیمرخ تو
همپوشِ کوهی که «گلستان» را در تن نگه می‌داشت:
                                                                  نیم‌تنه‌ات لرزید؛
از خنکای آب رکن‌آباد
ماهی قرمز کوچکِ آرزو
در تُنگِ دلت تنگید.

از صدای بارش سکه که پریدی . . .
پیشانی‌ات بلند باد              بوزد تا منزل خواجو
تا گویِ نارنجِ گردیده بر طَرفِ جو
مهمان شود
               در گلدانِ گلابی.
از چله‌ی زهدان       تا چکامه‌ی زائو       تا اذان بی وضو       تا اولین شیونِ جستجو
تا       تابِ ما و تابِ ننو
تا . . .
-زیر چانه‌ی نوروز-
اسفندهای پریده در چشمِ آتش
کور کنند                 سازِ        تارِ           ستاره‌ها را!

۲۲ اسفند ۱۳۹۲ ۰۹:۵۷

اظهار نظر

میانگین امتیاز کاربران: 0.0  (0 رای)

امتیاز:
 
نام فرستنده:
پست الکترونیک: *  
نظر: *
 
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500