اخبار

آدمک

محمد حسن پاکدامن

ذره ذره آب ﻣﯽ ﺷﻮم

وﮐﺘﺎب هایم ورم ﮐﺮده

ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﻧﺪ !

ﻗﺮار ﺑﺮاﯾﻦ ﺑﻮد

ﮐﻪ ﺑﺨﻮاﻧﻢ و آدم ﺷﻮم !

اﻓﺴﻮس !

اﯾﻨﮏ ﻣﺘﺮﺳﮏ ﺟﺎﻟﯿﺰ آﺑﺎدی ﻧﯿﺰ

ﻣﺮا آدﻣﮏ ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ !

دﻟﻢ ﺑﺮای ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﺗﻨﮓ اﺳﺖ !

ﯾﺎدش ﺑﺨﯿﺮ !

ﮔﻮﺷﻪ ی چهارﻗﺪش

دﻋﺎها را ﻣﯽ ﭘﯿﭽﺎﻧﺪ

وهراز گاهی ﻣﺮا ﻓﻮت ﻣﯽ ﮐﺮد !

ﭘﺴﺮم ﻣﺮد ﺑﺎش ...

و ﭼﻨﺪ ﺗﻮﻣﺎﻧﯽ ﺑﺪرﻗﻪ ی راهم ﻣﯽ ﮐﺮد !

او از ﻣﻦ

ﺷﺎﻋﺮﺗﺮ ﺑﻮد !

ﻗﺎﻟﯽ ﻣﯽ ﺑﺎﻓﺖ

و حرفهایش را رج ﺑﻪ رج

ﺷﻌﺮ ﻣﯽ ﺑﺎﻓﺖ !

ﻣﻦ ﺷﻌﺮ را

درﮐﺘﺎب ها ﻣﯽ ﺟﺴﺘﻢ

ادراک را در ﺣﺠﺮه ها!

او ﺷﻌﺮ را در ﻧﮕﺎه ها ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ

و آﻣﻮﺧﺘﻦ رازها!

ﺳﺎل هاست ﮐﻪ او رﻓﺘﻪ

و ﻣﻦ ﺑﺰرگ ﺷﺪه ام آﻧﻘﺪر ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ

هزار ﮐﺘﺎب را

ﺑﺎ هزار ﺗﺼﻮﯾﺮ آدم های ﻗﺪﯾﻤﯽ

درﻗﻔﺴﻪ های ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ام ﺑﭽﯿﻨﻢ !

ﭘﯿﺮزن ﺑﯽ ﺳﻮاد اﻣﺎ ﺷﺎﻋﺮ

ﺑﺎ آن اﻣﻀﺎی ﭼﺮوﮐﯿﺪه اش

ﭘﺸﺖ ﮐﺘﺎب هایم

هنوز

ﻣﯽ ﺑﺎﻓﺪ !

ﭘﺴﺮم ﭘﯿﺮ ﺷﺪی !

ﭼﻪ وﻗﺖ ﻣﺮد ﻣﯽ ﺷﻮی ؟
۲۵ اسفند ۱۳۹۲ ۱۲:۴۹

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید