اخبار

کجا رفت انسان؟

محمد حسن پاکدامن

آﺳﻤﺎن در آﺳﻤﺎن ﯾﺦ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد

زﻣﯿﻦ ﺳﻮﮔﻮاِر ﭼﺸﻤﺎن ﺧﺴﺘﻪ از دﯾﺪن ﺳﺘﺎره

ﭼﺸﻢ ها ﭘﯿﻨﻪ ﺑﺴﺘﻪ ی ﮔﻨﺎه ﺑﻮد

ﮔﻮش ها

ﺑﺎ ﻻﻟﻪ ی ﺧﻮد ﻧﯿﺰ ﻗهر

زﺑﺎن

ﺣﺮاﻓﯽ ﮐﻪ ﮔﻨِﺪ دل آزارش

ﻣﺎهی ها را ﻧﯿﺰ ﻣﺴﻤﻮم ﮐﺮد

ﺳﺠﺎده ها تهی از ﺗﺴﺒﯿﺢ

ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ها ﭘﺮ زﻣﺴﺖ ﺟﺎﻧﯽ

دوره ﮔﺮدی ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ

ﺑﯽ ﻏﯿﺮﺗﻢ

ﺑﯽ همتم

اﯾﻦ ﻣﻦ و اﯾﻦ ﭘﮋواک اﯾﻤﺎﻧﻢ

اﯾﻤﺎﻧﯽ ﻣﻨﺴﻮخ ﺷﺪه ...

زﻣﯿﻦ ﭘﺮﮐﺸﯿﺪ

ﺳﺎل ها در وﺻﻒ ﻓﺮﺷﯽ ﺑﻮدﻧﺶ

ﭼﮑﺎﻣﻪ ها ﮔﻔﺘﻨﺪ

او ﻧﯿﺰ ﺧﺠﻞ

آﺳﻤﺎن و زﻣﯿﻦ

ﺗﻨﯿﺪﻧﺪ

و

ﮔﺮﯾﺴﺘﻨﺪ

 ﺑﺮ درداﻧﻪ ی آﻓﺮﯾﻨﺶ

ﮐﺠﺎ رﻓﺖ اﻧﺴﺎن؟

ﺷﯿﻄﺎن ﻣﯽ ﺧﻨﺪد

ﮔﯿﺴﻮها در ﺑﺎد

ﺧﻨﺪه ها ﮔﺬر ﮐﺮده از ﺗﺒﺴﻢ

ﺑﻪ وادی قهقه

ﻧﮕﺎه ها ﺳﻄﺤﯽ

ﻣﺮدها زن

زن ها ﻣﺮد

و ﺷﯿﻄﺎن ﻣﯽ دﻣﺪ

ﺑﺮﻗﺼﯿﺪ ای ﺧﻮش ﻋﺮوﺳﺎن ﺑﯽ ﻋﺎر

ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ هرﯾﮏ

سهمی از ﻧﺎر

شهر ﺧﻔﺘﻪ

زﻣﯿﻦ ﺳﺎل ها ﺧﺸﮑﯿﺪه

دﯾﮕﺮ اﺷﮑﯽ ﺑﺮآن ﺟﺎری ﻧﯿﺴﺖ

آﺳﻤﺎن دﻟﺶ ﺳﻮﺧﺖ

ﻧﻪ ﺑﺮﻣﺎ

ﺑﺮزﻣﯿﻦ

ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮه از ﺑﺰرﮔﯽ

ﺑﻪ ﭘﺎی ﺻﺒﻮری اش رﯾﺨﺖ...

ﯾﺎدم از ﺟﺎﺣﻆ آﻣﺪ

در ﺑﺎزار شهر

دل ﺑﻪ ﻋﺸﻮه ای داد

و ﺣﮑﺎک ﻗﻠﻤﺪار

چهره اش را

ﺑﻪ ﻧﺎم اﺑﻠﯿﺲ ﺣﮏ ﮐﺮد...

۲۵ اسفند ۱۳۹۲ ۱۳:۰۴

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید