اخبار

میهمان ناخوانده

مریم سلطانی

می رسد درعمق شب یا که به روز                      مهمان  ناخوانده ای  بر  جان  من

با   نهیبی  می  کند   دستش   دراز                      گوش    بسپار   بر    فرمان   من

او به من هرلحظه نزدیک می شود                      با خودم می گویم این سرباز کیست

دست من سرداست چون سردی یخ                       این همه سرمای جسمم بهر چیست

چون نسیمی می وزد  بر جان  من                        او   ندیم   لحظه هایم     می شود

بی رمق   بر او   نگاهی   می کنم                        چشمم  از هر سو به تاریکی رود

می زنم   فریاد   گر   مرگی   برو                       من نمی خواهم  چنین ناخوانده ای

بی  تفاوت  او  نمی رنجد   ز  من                        گویدم  مردی  ببین  جان  داده ای

من  چه معصومانه  جانم  می رود                        می کنم  با روح  خود دیگر  وداع

جسم من در زیر خاک می پوسد و                         می رود   روحم   نمی دانم   کجا

سنگ  سختی می شود سقفی به من                         بی خودازخودمی شوم درزیرخاک

شعر من  بهتر  ز من  می ماند  و                         مانده  شعرم   در  ورق  اندوهناک

این خزان از عمر من هم می رسد                         با طلوعش می کند  بر من غروب

میهمان   ناخوانده   می آید    دمی                         می زند آتش به جسمم همچو چوب

وقتی   از   این   وقتهای  پر  نیاز                         این حقیقت  می  شود  بر من عیان

با   همه  اسرار  شعر  و  شاعری                         لکنتی   دارم  ز  او  من  بر  زبان

 

۱۸ فروردین ۱۳۹۳ ۱۹:۲۳

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید