اخبار

آسمانی

مریم سلطانی

زنی را می شناسم من                           تمام هستی اش درد است

به غربت خو گرفته او                          وفای او به یک مرد است

تمام   عمر او  دوریست                        وطن  از  او  جدا   مانده

غریبی هاچه مجبوریست                       که  تنها  در  جهان  مانده

حریمش   کودکانش  بود                        نگاهش    مهربانی    بود

زمینی   بود  ولیکن   او                       چو  خورشید  آسمانی  بود

اگر دردی    بر  او  آمد                        کسی   با  او  نشد  همدرد

به  تنهایی نشست و ماند                        به وردش که چه  باید کرد

اگر نانی   به  کف آورد                        برای       کودکانش   بود

نمی دانی  چه ها  شد  او                       که غصه  در جهانش  بود

تمام   فکر  او  این   بود                       که  طفلان  شادمان  باشند

ز خوشحالی به خوشبختی                      همه   ورد   زبان    باشند

دریغ از خوش خبر هایی                      شوند   مهمان    آن   خانه

که  حتی  حالشان  پرسند                      به  خطی  سطری  و  نامه

خمیده     شانه های    او                      ز  سطل     آب    سنگینی

شکسته  قلب   زخمی اش                      مثال        کاسه     چینی

وفا  را  هم  همه    بردند                      دریغا     بی وفا      بودند

زمانهای     درازی    را                       به دور  از  زن  بیاسودند

همان  خورشید    نورانی                      که دستانش زگرمی سوخت

امیدش      مهربانی   را                      برای   طفلکان     افروخت

زنی   را   می شناسم من                     تمام   قلب     او    دریاست

که دریا پیش او هیچ است                     چو ماهی  در  دل  شبهاست

نگاهش    منتظر   بر  در                     کسی    شاید     بیاید    باز

ببیند     مادری      خسته                     شود بر   غصه اش  دمساز

پرستار   عزیز   است  او                     محبت       میکند      ایثار

به مردش   می کند خوبی                     که  لطفش  می  شود  تکرار

اگر  قدر و  مقامش  نیست                    بهشت   از  او  صفا    گیرد

که شب هم می رود آن  دم                    کزو   خورشید   پا     گیرد

زنی  را   می شناسم   من                    نگاهش    خسته  از  دنیاست

کمال صبر وعشق است او                    خدایا   روح    او   زیباست

چکیده    اشک   چشمانش                     که آیا حق  من  آیا چنین بود

خدایا زن زن معصوم ازچه                   چرا حقش خدایا اینچنین  بود

زنی   را   می شناسم   من                    محبت     را     صفا   داده

نمی  دانند         فرزندان                     که    لطفش   را  خدا   داده

حقارت  سایه ی  او  نیست                   وجود و روح  او  پاکی است

خدایا  نور  او  از   چیست                    که  این  موجودافلاکی است

زنی   را   می شناسم   من                   سراسر   معدن   گنج   است

نگاه  او  پر از  حرف است                  وجودش  مظهر   رنج  است

کشیکی  بر  شب  خود  بود                  تمام   بغض  شب  را    دید

عجب   ماندم  ز  صبر   او                  که   تاریکی  ز  او    لرزید

به   غمها  غصه ها    آیا                    بود   هر   زن   مثال     او؟

تعجب   می کنم  از   زن                    که   افزون   است  کمال   او

 

۱۸ فروردین ۱۳۹۳ ۲۰:۲۸

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید