اخبار

مناجات

علیرضا یوسفی فرد

ای  که  آتش  سرد  کردی    بر  خلیل                 سوختم    در   آتشِ    عشقت   دخیل

شربتی     از      لعلِ     شیرین     لبت                 نشئه ی  شُربِ  مُدام  است  ای جلیل

یارِ  من  سیمین  تن  است  و  لاله رخ                 دستِ  من   کوتاه   و  خرما   بر  نخیل

می رسد     فریادِ    من     بر    آسمان                  مقصدِ   دستم    بلند    و   من   علیل

گر چه   روزی    من    جفاها   کرده ام                رحم   کن   بر  حالِ    زارِ    این   ذلیل

من    همان     دُردی کشِ    میخانه ام                 بارِ  عصیان    و    گناهم     بس   ثقیل

چنگ   بر    دامانِ    هر   جرمی   زدم                 از    کبیره     از   صغیره    زین   قبیل

خضرِ   فرّخ  پی     کجا   جویم   تو  را                 کو   نشانی    از  صراط    و    از  سبیل

راه   بس   طولانی  است   و   پُر  خطر                 چاره جویی  کن   بر   این   ابن  سبیل

من   چه  گویم   ای  خدایِ    بی بدیل                 تو   جوادی     نیستی   بر   من   بخیل

من     پریشان  حالم      و    آشفته ام                 کوله    بارِ    مقصدم       باشد     قلیل

زاد و توشه  تا  به   سر منزل کجاست                 کاروان   هر    لحظه     بانگ    الرحیل

حرفِ  «  اُدْعُونی »  به  من  آموختـی                  ای  که   وصفِ  ذاتِ  تو    نعم  الوکیل

وه چه خوش بر «‌ فَاسْتَجِب» پرداختی                 باش    بر   این    بی  نوا   هر دم کفیل

علتِ   معلولها     در    دستِ    توست                 ای  که  هر  مدلول   را   هستی   دلیل

بذل و  بخشش  پرتوی  از  نور  توست                نیکوان    را    می دهی    اجری  جزیل

یوسفی  از   مهرِ   رویت   جان  گرفت                  آبرویی   کن    عطایش     ای    جمیل

یک  قدح    از   آن   شرابِ  سلسبیل                  میهمانش   کن     شود    مثلِ    خلیل

۱۹ فروردین ۱۳۹۳ ۱۰:۱۴

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید