اخبار

آرزوی وصال

علیرضا یوسفی فرد

شب    مرغ   دلم     در   تبِ    گلزار  جمالت            هر  روز   کِشَم   نقشِ   رخِ   پُر  خط  و خالت

گر   نقش  تو   از   دل   برود    بیم   وفاتست           یاقوت  لبت    چشمه ای    از   آب  حیاتست

از  صبحِ   ازل    واله   و    سر گشته ی   یارم           تا    شام    ابد     بسته    به   گیسوی   نگارم

چون  یوسف  گم  گشته ام   و  در  ته  چاهم            ای   قافله ی   تشنه     ببین    چشم    براهم

ای   عمر   شتابان    کمی   آهسته   گذر  کن           درمانده ترینم ،  تو   بر  این  خسته  نظر کن

این جان گران  کاش  نثارت شود  ای دوست           دل   شاه ره   ایل  و  تبارت  شود  ای دوس

دیریست که  از  خال  لبت  جان  به  لبم من             چون  پیچ  و خم  زلف  تو  در تاب و تبم من

ای دوست  از  این کهنه جهان سیر شدم من           یاران    همه    رفتند     بیا    پیر   شدم   من

ای    نقطه ی      پایان      زمستان     جدایی            شد   موسم  گل  ،   منتظرم    چهره  گشایی

جانا     نظر     لطف     تو     صهبای   سعادت            خون  گریه  کنم   هر شب  و  هر روز  بیادت

بر من   نظری  کن   ز   سر   لطف   و  عنایت            تا    بوسه     زنم      بر   کف    ایوان    لقایت

شب   با   غزل  خواجه ی   شیراز  سحر  شد            (( اوقات خوش آن بود که با دوست بسرشد ))

دردا   و   دریغا    که   در   این   شهر  غریبم            مشتاق ترینم        به         تمنّای       حبیبم

یارا   گذری  کن  ،   تو  که  چون   باد صبایی            من  دشت  کویرم  ،    تو   که   باران  عطایی

گر  یوسفی   از   داغ   غمت   سوزد  و  سازد           پروانگی  آموخت  که  جان   را   به   تو   بازد  

۱۹ فروردین ۱۳۹۳ ۱۰:۵۲

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید