اخبار

یک استکان چای و کمی هم شربت قند

سید محمد سادات باریکانی

یک استکان چای و کمی هم شربت قند        از من خجالت می کشد  درد ِ  تنومند

با تیرِ  خود  بِدْریده  قلب  و شانه ام را        اما   فقط  دادم  به  او  دردانه   لبخند

تا  می  تواند  می زند  بر  پشت  شلاق       غافل از اینکه  در دهانم  آب  شد  قند

شیرازه ی سامانه ام  در  رفته از دست       غم می زند از هر رهی  بر سینه ترفند

گویی که خوابی نیست بر این پلکِ سنگین     تا  گفتمش  افزون نما  بی خوابیم چند

حالا که این سان می زنی ای غم به جانم      از یادْ  دیگر می برم  من عهد و پیوند

راهـی  ندارم  آنقـدر  رقصم  به  سازت       شایـد  کـند  رحمی  به  منْ آخر خداوند

راهی  نمانده   عاقبت   پیروزْ   مـائـیـم        اینگونه  شد  لبخندهامانْ  ریشه ات کند

۲۴ فروردین ۱۳۹۳ ۱۲:۳۲

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید