اخبار

دلش که نسخه ی خاکی آسمان ها بود

سیدمحمدمجید موسوی گرمارودی
دلش که نسخه ی خاکی آسمان ها بود
اگرچه تنگ تر از غنچه بود ، دریا بود
همیشه سوی خدا ساقه های دستانش 
به نور سبز دعا تا سحر شکوفا بود
به رغم برف سپیدی که بر سرش بارید
به پشتبانی ما مثل کوه برجا بود
ستون خانه ی ما بود قامتش ، آری 
اگر خمیده تر از شاخه های طوبا بود
به حرف حرف کلامش هزار معنی ناب 
نشانه داشت که از مردمان معنا بود
شبیه آن گل سرخی که لای قرآن داشت
وجود خسته و پژمرده اش مصفا بود
میان نسل قدیم و جدید پل می بست
یگانه حلقه ی تحکیم این دو دنیا بود
رفیق دائمی مهر و چادر و تسبیح 
روان و ساه بگویم که اهل تقوا بود
چقدر شایق و بیدار صبح جمعه نشست 
چقدر عاشق دیدار روی مولا (ع) بود
۲۷ فروردین ۱۳۹۳ ۲۰:۱۹

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید