اخبار

قصه ی آدم برفی

محمود زندی اکباتانی

وقتی بلورای برف ، از آسمون رسیدن                         رو لُختیِ تنِ فصل ، رختِ سفید کشیدن

وقتی که پاک و یکرنگ ، دنیایِ آدما شد                       باز هوسِ یه بازی تو دلاشون به پا شد

با شوقی بچه گونه آدم برفی رو ساختن                       تا ساختنش تموم شد ، سرش کُلا گذاشتن

دو تیکه سنگ گذاشتن تو سادگیِ چشماش                    پرده ی شب کشیدن رو روشنایِ دنیاش

دَهَن براش کشیدن با یک چوبِ شکسته                دهن به شکلِ خنده ، خنده ای تلخ و خسته

از هر طرف نشستن ، دور و بَرِش آدما                                  مثلِ یه بازیچه شد آدم برفیِ تنها

هرکی برایِ بازی عاشقونه واسَش خوند                    چه ساده عاشقِش کرد ، رفت و کنارِش نموند

اونقده عشقِ پاکِش چرخید میونِ هر دست            تا عاقبت  یه روزی   قلبِ بلوریش   شکست

آدم برفیِ  خسته   دل رو  به  دریا سپرد                    به فکرِ رفتن افتاد ،  تن رو  به  گرما  سپرد

آروم و قطره قطره آب شد و مرگشو دید           ساده و بی شکایت جون داد به دستِ خورشید

پر زد و  تنها گذاشت  دنیارو با  آدماش            یادگاری  از  خودِش  دو چَشمِ  سنگی  گذاشت

۵ اردیبهشت ۱۳۹۳ ۱۱:۲۰

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید