اخبار

وَ چه سَردَست هوا

محمد مهدی کاظمی

گوش کُن!

                  می شِنَوی؟

                                   کوچه ها یخ بسته

                                                                  وَ زمستان دارد می خوانَد؛

                                                                                                              وَ چه سَردَست هوا.

خانه گرم است

                         بُخاری روشن

                                                  وَ هوا مطلوبست؛

                                                                                وَ عَدالَت بَرپا.

وَ کسی آن بیرون

                               امّا

                                     زیر ِ سنگینی ِ این برف ِ سفید

                                      زیر ِ سقفی که کمی نم دارد!

                                      از نَداری دارَد ،

                                                                مرگ را می نوشَد

                                                                                                وَ خدا می داند؛

                                                                                                                          وَ عَدالت رَفته ،

                                                                                                                                                 که به کارَش بِرِسَد!

وَ من از پُشت ِ حِصاری

                                      که درآن می لولَم،

                                                                    همه را می بینم.

 

می بینم

             پسَرَک دَستش را

                                          ها ها  می کرد

                                                                  وَ غذایی که به دندان دارد

                                                                                                              باد ِ هَواست

                                                                                                          وَ چه لَذَّت دارد!؟

من شنیدم   می گفت ،

                                             : " من خدا را دارم "

                                                                               وَ خدا می داند.

هَمچُنان

              خانه گرم است وُ

                                           بُخاری روشن

                                                                    وَ هوا مَطلوبَست؛

وَ کسی آن بیرون

                                با زمستان ،

                                                  هَم آواز شده؛

                                                                          دارَد می خوانَد.

                                                                                                     وَ چه سَردَست هوا.

وَ عَدالت به کجا رفته

                                     نمی دانم من؛

                                                           رَفته شاید به خدا سَر بِزَنَد!

 

 

پسَرَک مُرد، عَدالَت برگشت؛

                                                من شنیدم می گفت ،

                                                                               : " من خدا را دارم "

                                                                                                                                      

پسرک  رَفتْ که شاید

                                     به خدا سَر بِزَنَد.

                                                                    پسرک  رفت که شاید

                                                                                                         به خدا سَر بِزَنَد.

                                                                                                                                            محمّد مهدی کاظمی

                                                                                                                             (سپهر. مِهرْبان (

" توضیح "

-  در جهانی زندگی می کنیم که در جای جای آن ، هر روز،  بارها و بارها صحبت از عدالت می شود؛

     و فقط  صحبت می شود!

     و بیچاره کودکان بی خانمان ، کودکان گرسنه ، کودکان کار...

                                                                                      کودکان جنگ دیده ی صلح ندیده ...

                                                         اینها چه می فهمند نشستِ سَران

                                                                                       کنوانسیون،بخش نامه وَ توافق یعنی چه...

                                                           آنها امّا، گرسنگی را خوب می فهمند؛

                                                                                        سرمای هوا را لمس می کنند؛

                                                                                                     مرگِ عزیزان وُ همسالان خود را

                                                                                                                                        درک  می کنند؛

                                                          اینها را می فهمند چون لااَقَل 

                                                                       اگر با تمام این مصائب

                                                                       به یکباره  در زنجیر بی عدالتی نباشند امّا،

دست کم، یکی از آنها را

          از سلّاخان وُ زیاده خواهان ِ دنیا

          به ارث برده اند

                                 وَ این ارث  هَماره ،

                                                     بر پایشان زنجیر وُ

                                                                                           بر تقدیرشان مُهرِ حضور خورده!  

                                                                                           (وَ این بود بهانه ی من ، برای نوشتن این شعر ...)

              

 

۷ اردیبهشت ۱۳۹۳ ۰۰:۴۹

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید