اخبار

من ، جهان ، ایران

محمد مهدی کاظمی

نزدیکِ من نشو؛ با من از دور سخن بگو.

من از تلاطمِ امواجِ خیانت ،

حقارتِ تَن در گردابِ هَوس ،

وَ از صدای رَعشه ی عفاف در لجن زارِ گناه می ترسم.

من از هُبوط  وُ هَپَروت ،

فضایِ صِفرِ مرزی  میان ِ دو انسان ،

قلب های سنگی وُ سِرِشت های ویران شده ،

عشق هایِ هوسناک  وُ  بی قاعده ،

من از داغِ عشق هایِ واهی می ترسم.

 

من از هرزگی ِ نَفس در تَهَجُّرِ انسان  ،  تَحَیُّرِ ایمان ،

بیهودگی وُ بردگی  در عصرِ روشنفکری ،

وَ از عواقبِ مصیبتِ  این درد  می ترسم.

از خنده   از لطافتِ زیاد ،

سایه ی خویشتن در روشنیِ آفتاب ،

من از زمین ِ مسطّح می ترسم؛

از شبیخونِ بی وفایی به ریشه های اطمینان ،

حبسِ اَبد در زندان تردیدْ  تنهایی ،

من از اعدام بر چوبه ی دارِ اعتماد می ترسم.

 

من از تُو، تو...

از ما شدن در این زمانه ی کَج دار می ترسم.

در این زمانه فقط باید ترسید؛

نزدیکِ من نشو ، با من از دور سخن بگو؛

در این زمانه من فقط می ترسم.

 

من از هجومِ خیال پردازی های مکرّر در روزِ روشن ،

ظهورِ شیطان ، تسخیرِ اندیشه ها ،

انحطاطِ بشر به دستِ شَرّ ،

وَ ازدحامِ  مَنیَّت در دایره ی ایمان ،

من از ذبحِ ایمان در ولادتِ جاهلانه ی کُفر می ترسم.

 

من از تحریم وُ تهدید ، بمب هایِ اتمیِ بیگانگان ،

وَ از نبودِ  سلاحِ اتمی در وطن نمی ترسم؛

من بمبِ اتم نمی خواهم.

من از کلاهکِ هسته ای در زیرِ پوسته ی فقر ،

وَ انفجارِ بمبِ هسته ای در مرکزِ هسته ی ایمان

بواسطه ی تَبَلوُرِ فقر در خانه ها ،

در اندیشه ها می ترسم؛

من از کوچِ ایمان در رَدایِ رفاه ،

بواسطه ی تعدّدِ حباب هایِ بی نیازی از خدا  می ترسم.

 

من از صُعودِ نرخِ ارز وُ طلا نمی ترسم؛

من از سُقوطِ تکریم وُ احترام ، سُقوطِ صداقت ،

وَ اُفول ِ ناگهانیِ شرم  وُ حَیا  در دنیا می ترسم ؛

ازمرگِ  انسانیّت در باورِ آدمی ،

حراجِ  پاکدمنی در بساط ِ فقر ،

من از رُشدِ اندیشه های  همیشه بیمار می ترسم.

 

من از تَن فروشانِ پنهان ِشهر می ترسم؛

از وطن فروشانِ آشکار وُ پِنهانی ؛

من امّا ،

از وطن فروشانِ سَر فرو بُرده در رَدایِ تظاهر به عِرقِ  وطن ،

مکرّر می ترسم.

 

من از معارفه ی دُروغ وُ محاکمه ی حقّ ،

وَ از مُصادره ی ظالمانه ی اشکهای کودکانِ یتیم در پهنه ی زمین

در پُشتِ  پَرتویِ اکرام  می ترسم.

من از تحریم ،‌ تهدید وَ بمب های اتمیِ بیگانگان نمی ترسم؛

من از لبخندهای تصنُّعی ،

بیگانگانِ مُتِبَسِّمِ سلاح  در دست ،

من از بیگانگانِ نظر کرده به خاکِ وطن می ترسم؛

از نبودِ تَن  نمی ترسم ؛

من از خَراش  بر پهنه ی تنومندِ  وطن ،

من از اصابتِ گُلوله بر پیکره ی مقدّسِ خاکِ  ایران ،

از نبودِ  وطن می ترسم.

از خارهای روئیده در دشتِ گلگونِ لاله ها ،

وَ ریزشِ سنگریزه های ِ خُودکامه بر مزارِ شهدا ،

من از بارشِ قطره اشکهای آلوده به تزویر

بر پاکیِ دشت هایِ نیّتِ شهدا  می ترسم؛

من از خشکسالیِ خونِ شهید ،

در اِزدیادِ مُکَدَّرِ سدهای ِ بی تفاوتی می ترسم؛

از اجابتِ نفرینِ زنانِ بی سرپرست ،

اصابتِ  تَرکِش هایِ خشمِ مادرانِ داغدیده  بر کاخ هایِ قدرت ،

من از انفجارِ آهِ کودکانِِ یتیم   در زیرِ چکمه های استبداد می ترسم!

 

از دُروغ پردازانِ خُرد وُ کلان ،

عوام فریبانِ  داستان پرداز ،

من از عشوه هایِ وسوسه آمیزِ قدرت  وَ  تکنولوژی ،

در برابرِ دیدگانِ تاریک  ، در برابرِ کور دِلانِ سست اراده می ترسم؛

از جهش های تکنولوژی در وَرایِ فهمِ بشر،

حکمرانیِ قدرت وَ تکنولوژی  بر عقل ،

من از قدرتمندانِ  بی ایمان  می ترسم.

من از تنفّسِ هوای آلوده ،

استنشاقِ گازهای ِ سمّیِ هتکِ حُرمت ،

وَ از ذرّاتِ معلّقِ بی بند و باری در هوای مُلتهبِ شهر ،

بسیار می ترسم.

از هتکِ ناموس وُ دفنِ غیرت در میانِ مدّعیانِ مسلمانی ،

وَ از اصابتِ گلوله ی تکرارهایِ توخالی ، بر قلبِ پاکِ نماز می ترسم؛

نمازهای تکراری ، تُهی از حُضورِ قلب ، خُلوص ، اندیشه ،

نمازِ ریا ، نمازِ عادت ؛

من از نمازِ یأسِ ایمان

بر پیکرِ زنده بگورِ فطرت ِ زلالِ آدمی  در عصرِ علم ،

وَ تشییعِ کلامِ  پاکِ خداوند در مراسمِ ختمِ  تَدَ یُّن ،

چه وحشتناک می ترسم.

...

می ترسم امّا ، خانه ام  را شقایق وار ،

سرزمینم  را  لاله وار، با همین احوال  دوست  می دارم ؛

من وطن را می ستایم.

هموطن  را ، خاک  را ، میهن را ،

ایران را دوست  می دارم؛

همیشه بمان  وطن ، با صلابت ، سربلند

"جاودانه بمان  ایران"

                                                                                               
۷ اردیبهشت ۱۳۹۳ ۰۰:۵۲

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید