اخبار

مَرد کیست...

محمد مهدی کاظمی

لحظه ای صبر کنید!

                کیست در می زند از پُشتِ بُلوغ

                                              و به خود می بالد مَرد شُدَست (؟)   

                 مرد بودن را انگار،

                                                  ساده می اِنگارَد!

                                  ] گر چنین باشد که مردان همه جا ،

                                                                    مثلِ انبوهِ علف ها هستند! [  

                                                                   نه ؛                                                   

                                                                            اینگونه نَبین

من کسی را دیدم

                که حُدودَش کمتر از زنبق بود

                                                           وَ اِنشا می کرد؛

کودکی را دیدم

                   گریه هایش گُلِ هستی

                                         بر پیکره ی کوچکِ برگی رویانْد

                                                                                 - معجزه کرد -  

                                                                                                        و هنوز

                                                                                                                         مرد نبود!    

 

چارپایی دیدم

                     که اگر راست بگویم ،

                                                          از من زیباتر

                                                         به خدایش سَرِ تعظیم فُرو بُرد به خاک

                                                                          و چه مَردانه به من گفت سلام!

من زبانم را

                    عریان دیدم؛

                     و چَرا گاهِ  لَبَم را

                                                  به گاوی که از اینجا رد شد بخشیدم

                                                  و به او گفتم ،

                                                                           : اینجا راحت باش                                                              

                                                  این چرا گاه   همیشه سبز است

                                                         و علف هایش هم

                                                                                    - که خودَت می دانی

                                                                                         کم وُ بیشَش هرز است!

                                                                                               (بیش اش )

من اُلاغی دیدم

                      که سُتونهایِ ،

                                               مسجد را با خود می بُرد

                                                                            و تامُّل می کرد

                                                           که چرا خَلق به سجّاده که سَر می آرَند

                                                                                                              می جُنبَند

                                                                                                              و درون مایه ی افکار

                                                                                                                                                    ندارد رنگی

                      و به من گفت

                                            به اندازه ی دَه سال عبادت که تُو کردی من ،

                                                                                                             خدمت کردم؛

                                                                                                                                  تو چطور؟

                                                                                                                                   من نفهمیدم منظورش چیست (؟!)                       

دختری را دیدم

                  کُلفَتِ

                             خانه ی همسایه یِ مان بود

                             و می گفت (: )    

                                                       اگر رَخت شُستی

                                                                                در برفِ زمستان (با دَستَت)       

                   و اگر

                                با همان دست (که شُستی)

                                                     مشق هم انشا کردی

                                                                                       مَردی!

                                                                                          ...                     

                                                             تو بیندیش

                                                                                که مردی در چیست

                                                                                - خودَت را دریاب

۷ اردیبهشت ۱۳۹۳ ۰۰:۵۴

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید