اخبار

سیاه ُو سپید

محمد مهدی کاظمی

مَنشور ِ عقل ِ من

                      پُرْ از رنگینْ کَمان های  ِ

                                                      سیاه اَست ُو سپید

                      هیچ رنگی جُز سیاهی

                                                  جُز سپیدی نیست

                                                  باور می کُنی؟

این سیاهی

              از گناهْ آلوده است

این سپیدی

              درْ سیاهی مُرده است؛

              نیست رنگی جُزل سیاهی پسْ

                                                    ببین!

گوش کُن!

              این سیاهی ها  که می بینی

                                           خیالی بیشْ نیست،

                                                                   چَشم ِ خود را باز کُن

                                                                                              بهتر ببین!

                                                                    قلب ِ خود را

                                                                                     از پَلیدی پاک کُن

                                                                                                           حالا ببین!

زندگی

         مَنشور ِ بی رنگی است

                                       آماده

                                              برای  ِ زایِشْ از افکار ِ ما

                                                                برای  ِ زیستن؛

                                                                گَرْ سیاهی یا سپیدی هَست

                                                                                                 ما زائیده ایم

                                                                                                                 از فکر ِ خود!

فکر ِ خود را

                شُستُشو د ِه

                              قلب ِ خود را

                                               ازْ پَلیدی پاکْ کُن

                              چَشم  ِ خود را باز کُن

                                                          وَز هوای  ِ تازه ا ِستنشاقْ کُن!

                                                                                                 حالا ببین!

                               نورْ می بارَد!

                                                 نَه انگارْ از نگاه  ِ ما سَراسَرْ

                                                                                     زندگی مفهومْ می یابد!

                                                                                     نِگاهَت را

                                                                                                   بیا صیقَل بِد ِه؛

نیست مَنشوری

                    از این بهتر وَ زیباتر

                                              که با چَشم  ِ دلَت

                                                                    همراهْ باشی

                                                                    بِذاری او تُو را

                                                                                        با خُودْ به هرجا می رَوَدْ همراه سازَد.

تُو باید

         از شیار ِ نازُک  ِ

                             واقع گِرائی ها

                                                که زیر ِ سایه ی

                                                                     چَشمان  ِ ما خُفتَه سْت

                                                                                    وَ در حال ِ عُبورْ

                                                                                                          از مَرز ِ نُومیدی است

                                                 عُبوری سبزْ درْ نیلی

                                                                           بیامیزی

                                                                           وَ بَر قاب  ِ سپید ِ

                                                                                                 تازه از فکرَتْ بَرآشُفته

                                                                                                 بِپاشی رنْگْ هاشانْ را

وَ خود را از میان  ِ

                         چارْچوب  ِ

                                       پیچْ درْ پیچ  ِ حِماقَت های  ِ سَر در گُمْ

                                                                                      رَها سازی

                                       وَ تا هرجا که می تانی

                                       به سَمْت  ِ انعکاس  ِ

                                                               منشاءِ نوری

                                                               که چَشْمانَت

                                                                               برای  ِ خوبْ دیدَن های  ِ پِیْ در پیْ

                                                                                                               به آن محتاج می باشد

                                                                               حتّی یک قَدَمْ هم می تَوانی

                                                                                                               گامْ بَرداری

بِدان،

       گامْ هایَت  باید از

                              اَفشانه های  ِ آبی  ِ

                                                      مَنقوشْ بَرْ

                                                                   دستان  ِ پاک  ِ کودکی مَغْمومْ

                                                                    با رَنجی که در برق ِ نَگاهَش می توان

                                                                                                                    احساس کرد

                                                                                                                       الهامْ بَر گیرَند

                                                                    گَرْ نَه اینْ

                                                                                 راهی که می خواهی رَوی

                                                                                                                   بیراهه پِیْمائی!

                                                                                                                   بمانی بهتر است!

       زندگی

                مَنشور ِ بی رنگی است

                                              آماده

                                                     برای  ِ زایشْ از افکار ِ ما

                                                     برای  ِ زیستَن؛

                                                     گرْ سیاهی یا سپیدی هَست

                                                                                       ما زائیده ایم

                                                                                                       از فکر ِ خود!

فکر ِ خود را

                شُستُشو د ِهْ

                              قلب ِ خود را

                                               ازْ پَلیدی پاکْ کُن

                              چَشم  ِ خود را باز کُن

                                                          وَز هوای  ِ تازه ا ِستنشاقْ کُن!

                                                                                                 حالا ببین!

                               نورْ می بارَد!

                                                 نَه انگارْ از نگاه  ِ ما سَراسَرْ

                                                                                     زندگی مفهومْ می یابد!

                                                                                     نِگاهَت را

                                                                                                   بیا صیقَل بِد ِهْ؛               

                                                                                                   آری

                                                                                                          نگاهت را

                                                                                                                        بیا صیقل بده!

                     
۷ اردیبهشت ۱۳۹۳ ۰۰:۵۶

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید