اخبار

خوابی یا بیدار!

محمد مهدی کاظمی

من دلم می خواهد

که به پرواز درآیم

بِرَهایم از خود ،

و به آن بامِ بلندی که خدا هم آنجاست

نزدیک شَوَم

و ببینم که خدا آن بالا

به چه امّید صبور است هنوز؛

به تماشا بِنِشینم

که در این فرش ترین نقطه ی عَرش

آدمی برچه تکاپو وَرزَد

و به انگیزه ی فردا

که بیاید یا نه

به چه دل بسته هنوز

به چه دل خوش کرده (؟)

و به این فکر کنم

که در این نقطه ی اوجی که بشر اِستادِه

آدمیّت پس کو؟

و چرا سلسله زنجیرِ عواطف

                                                                                                                                                          از هم پاشیده؟

من دلم می خواهد

که به تاریک ترین نقطه ی هستی بروَم

و در آن دورترین نقطه

که از بودنِ هر آدم وُ انسان خالی است

کودکِ شمعِ دلم را که در اوشوقِ تولّد مانده

به دنیا آرَم

و به آتش بِکِشَم

نیست شَوَم

من دلم تا که از

نورِ

خدادادیِ

روشن شده از هُرمِ وُجودم اکنون ،

یک نفر هم که شده ،

تَن به پروازِ خدایی بدهد

و بفهمد که تنِ

کوچک وُ عُریانِ حقیقت

                                                                                                                                                           به قفس افتاده؛

به خدا پَر بِکِشَد.

و از این

زیوَرِ زیبا وُ فریبنده ی دنیا

                                                                                                                                                     بِرَهَد

هرکه  که هست.

من تَنم عُریان نیست

این لباسی که به تن کرده ام امروز

لباسِ من نیست؛

من بدنبالِ لباسی هستم

که حُدودَش

 به سَبُکبالیِ پَرهایِ صداقت باشد

و مَرا دور کُنَد

دور کند از همه ی آنچه که هست.

راستی

اِی آدم!

                                               اِی انسان!

                                                                    حرفهایی که زدم را تُو به خاطر داری؟

                                                                    بگو،

                                                                             خوابی یا بیدار!

۷ اردیبهشت ۱۳۹۳ ۰۰:۵۹

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید