اخبار

سنگدل

محمد مهدی کاظمی

نَفَسَم را

          با باد

می کُنم من تقسیم؛

      مَبادا

که هوا کم باشد

 وَ کسی

انسانی،

 گیاهی

درختی

یا جانوَریمُوجودی

محتاج  ِ کمی اکسیژن.

( به سختی اُفتد )

تِکِّه نانْ خُشکَم را

می خِسانَم در آب ،

تَرْ می کُنَمَش؛

شاید از تازگی  ِ آب

کمی بهتر شد.

پیرْمَردی آنجا ،

کمی آنوَرتر

در کناری خُفتَه سْت؛ « خُفْتَسْتْ »

پیکر ِ نَرمش را

خُرده سنگی

به گرمی

درآغوش پذیرفته به ناز ،

مثل ِ فرزند

 به مادر.

سنگ کِیْ سَنگدِل است «؟»

سنگدل...

سنگدل...

                                                                                         ( بُگذَریم )

  می رَوَم آهسته؛

در زمانی

که پلک ِ هَمِگان پائین است

چَشم هاشانْ خُفتَه سْت

وَ به عادت

بَراشان

همه جا تاریک است ؛

تِکِّه نانی

      که در آب

کمی تََر کردم ،

می فِشارَم آرام

بَرْ دست ِ نَهیفَش

وَ نگاهی که خدا می داند

پُر ِ شرمندگی است.

رو سیاهم

امّا

بیشْ از این

هیچْ ندارم

 که به او هِدْیِه کُنَم.

دَرْ کَمی آنوَرتر،

کودکی

پای  ِ بِرَهنه

پِی  ِ تقدیرْ

شتابان می رفت

وَ زَمین

پای  ِ عُریانَش را

بوسه بارانْ می کرد؛

با عشق.

 

 

کُهنه کَفشی دارم

که نیازی

د ِگَرْ نیست به آن؛

آهسته ُو مُحتاط

قَدَمْ می ذارَم ؛

اوْستْ می خواهد

که امروزْ

وَ فردا

روزها،

 پِی  ِ تقدیرْ

شتابان بِدَوَد

من چه؟

سالها در پی  ِ تقدیر دَویدَمْ نَرَسیدَمْ!

بَسْ است!

کودکْ انگار

که از خوشحالی

پاکْ یادَش رفته،

 پی  ِ تقدیرْ

 شتابان می رفت!

 کفش ها

دَرْ پایَشْ می رَقصند،

شاید از خوشحالی!

شاید از

بَند ِ من آزادْ شدند!      «توضیح: شاید برای اینکه از زندان من آزاد شدند

یا که با تقدیرْ

همراهْ شدند!  « یا بخاطر اینکه به همراه  ِ تقدیرْ بدنبال ِ

سرنوشت  ِ تازه ای رفتند 

                                                                                                                                

 

 

وَ امّا

     تقدیر،

به کودکْ کفشی دادْ

که پایَشْ بِکُنَد

وَ به من

ایمانْ داد

امّا

کودکْ بُرد،

چون که او

ایمان داشت  (امّا کفش نداشت)

 

من به پایَمْ کفش ُو،

تکّه نانی درْ دست

وُجودَم امّا ،

خالی از ایمان بود؛

  آری ،

اوسْت که بُرد.

ما دِلامانْ

         پُر ِ سنگ است  ُو

خُودَش هم از سنگ!

سنگ کِی سنگدل است «؟»                                       

     سنگدل...

سنگدلْ مائیم؛

ما که هر روزْ

  وَ هر لحظه خدا را کمتر می بینیم

وَ به او می نِگَر یم

سنگدل... 

سنگدلْ مائیم.

۷ اردیبهشت ۱۳۹۳ ۰۱:۰۰

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید