اخبار

فَرتوتِ دنیا

محمد مهدی کاظمی

خیالم می شود

                        فرتوتِ دنیا را

                                                  به کفشی کُهنه پِیمائید؛

                        ولی افسوس!

                                                   کاین بیهوده پِندارم!

من خوابم ، یا بیدار؟

                      بیدارم

                                   ولی هُوشیار یا مستم نمی دانم!

                    اگر مستم

                                    ولی پِندارِ خود را پاک کردم از پلیدی ها       

                    اگر هُوشیار

                                            اگر بیدار ،

                                                                 از باریکه ی خوابی که تا امروز در آن می زَدَم  پَرسه

                                                                                                                                                           گذر کردم.

من از دریاچه ی لَذَّت

                            و از طوفانِ وحشتناکِ نیرنگِ هَوَسبازان

                                                                                                  گذر کردم.

من از رنگین کمانِ هفت رنگِ

                                                 هَوَس ها

                                                               کینه ها

                                                                             نیرنگ ها

                                                                                              آدم فُروشی ها

                                                                                                                   حِماقت ها ،

                                                                                                                                       ذَ لَّت ها وُ زشتی ها

                                                                                                                                              گذرکردم

                                                                                                                       و رفتم تا رسیدم درکنارِ برکه ی خوبی

و آنجا تا توانستم خودم را

                                             ذبح کردم

                                                              وَ در آبِ زلالِ بِرکه غَلتاندم

                                                              (تا) مَبادا ذرّه ای نامِهرْبانی

                                                              (تا) مَبادا ذرّه ای یا کمی احساسِ   مُوهونِ دنیا     

                                                                                                                      در وُجودم  رِخنِه اَندازد

                                                                                                                            مَرا از پایْ در آرَد

                                                                                                                            مبادا ! 

                                                                                                                                        (این چُنین باشد) 

کفش هایم را درونِ  بِرکه خواباندم  کمی قُوَّت بگیرد

                                                                              تا بِتانَم جانبِ دنیایْ را با آن بِپِیمایَم

                                             و با پای ِ بِرَهنه

                                                                        تا کمی آنوَرتَر از برکه گذر کردم

                                                                         ولی چَشمانِ من

                                                                                                    جُز اندکی سبزینگی چیزی نفهمیدند

من

     بی خود شدم از خود

من

     حیران شدم  بَرخود     

                                       و فهمیدم که در خوابی پُر از نادیده ها هستم!

                                        و باید رَخت بَر بَندَم

                                        و از خود تا خدا راهی

                                                                              بَس دشوار را باید بِپِیمایَم.

                                                                                                                           ...    

صبح بود؛

                 پَنجَره لبریزْ از تابشِ نور.

                                                     من کجا می رفتم...

                                                      فرتوتِ دنیا را

                                                                               به کفشی کهنه پیمودن... (؟)

۷ اردیبهشت ۱۳۹۳ ۰۱:۰۴

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید