اخبار

" بَس کُن "

محمدمهدی کاظمی

کَفش هایم پارَسْت

                      وَ لباسم

                                وَ فَرشی که بَرآن می سایَم؛

                      فکرم امّا هنوز

                                        تَپِشی در تَه ِ قلبش دارد

                                                وَ پُر از سلّول است،

                                                                          کَمی جان دارد

                                                                          وَ کمی فَهمُ و شُعور.

دَست هایم خَستَه سْت  ( خَسْتَسْتْ  )

                           پینِه بَسْتَه سْت

                                            جایْ جایَش پُر ِ زخم است ُو شبیخون ِ شما

                                              ببین؛

                                                     در نگاهَش

                                                    نقش  ِ آن راه  ِ د ِرازی است

                                                                                                                                                                                       که من پیمودم.

                                                                   ( می تَوانی که ببینی؟

                                                                                            هرگز! )

                                                                                                           جیب هایم خالی است

                           وَ پُر از هیچ  ِ شما      (( چیزهایی که شما

                                                                             هَمِهْ تان

                                                                           به آن می نازید

                                                                             وَ به آن معتقدید ))

                            قلبم امّا هنوز

                                            پُرْ از احساس

                                            پُر از عطر ِ گُل ِ یاس

                                            پُر از سادگی اُمّید

                                                                   صداقتْ

                                                                             پاکی است

                                                                             خدایا

                                                                                    بَسْ نیست؟

من پُر از سادگی ُو عشق

                                صداقت

                                    حقیقت وَ غُرورَم؛

                                          نَه غُروری که پُر از خُود بینی است

                                                       (غروری که پُر از عشقْ صداقت                                                                                                                                                                                                                                                                           حقیقتْ پاکی است)

تُو چه داری از خود؟

                         پول؟

                             قدرت یا زور؟

                                     یا غُروری کاذب

                                                  که پُر از خود بینی

                                                                 خودسِتائی

                                                                    وَ خیالی خام است؟

                                                                     تُو چه داری از خود؟

بِنِگَر خوب به خود

                    وَ خُودَت را بِشناس

                                    تا ببینی که پُر از پوچی  ِ مَحضی

                                                                             همین!

                                                                                پوچی ِ مَحض

نیکْ می دانستم

                    که از این گفته پُر از خشمْ شُدید!

                                                             گفتم که:

                                              من پُر از عشقْ

 حقیقتْ تَلخی

             سادگی  

                   ایمانَم؛

             تلخْ از جنس ِ حقیقت

                                   نه خشم!

 

             تُو چه داری از خود؟

                      هیچْ چیزُ و همه چیز؛

                                                  هیچْ از

                                                         عشق

                                                                 حقیقت                                                                                                                                                                     صداقت   

                                                                               ایمان                                                                                                                            

                                               همه چیز از شیطان!

                                                                         بَس کُن

                    تُو پُر از وَسوَسه ای

                              وَ پُر از ترس  ِ گناهْ

                                                     امّا،

                                                           چَشمْ بَندی زده ای

                                                            وَ به راهی که خُودَت می دانی

                                                             عاقبتْ تَردید است

                                                                              پا نَهادی

                                                                     وَ به تُندی وُ به سُستی

                                                                         قَدم می نَهی اش                                             

بَس کُن؛

           تا به مقصد نرسیدی

                                     به حقیقت بِنْگَر

                                                        وَ از آن درس بگیر.

                                                                           بَس کُن

تُو پُر از وَسوَسه ای

                           وَ پُر از ترس  ِ گناهْ

                                                   امّا،

                                                          چَشمْ بَندی زده ای

                                                           وَ به راهی که خُودَت می دانی

                                                           عاقبتْ تُوبه ی گرگ

                                                           مرگ ِ نا فرجام است

                                                                   پا نَهادی

                                                                      وَ به تُندی وُ به سُستی

                                                                           قَدم می نَهی اش.

                             بس کُن؛

                                                                   تا به مقصد نَرسیدی

                                                       بس کُن.

 

                                                             محمّد مهدی کاظمی

                                                                              (سپهر. مِهْربان)                              

                                                                                                                

 

                                                                                                                                 

 

                                                                                                                                       

 

 

 

 

 


 

 

۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۳ ۱۶:۱۶

اظهار نظر

ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید